Dit wurdt neat mear, ik jou de hân.

Dit wurdt neat mear, ik jou de hân.

Dy hân wie net in teken of in tajaan fan it ferlies. Nee dy hân fan Jan Castelein betsjutte: it is kamp lokwinske der mei. It is altiten wat sneu as jo sels in houtsje mear hawwe as jo tsjinstanner en dan dochs konkludearje moatte, dat der gjin salve mear oan te striken falt. Sa kaam der in ein oan in boeiende partij tusken Tineke Teigeler en Jan Castelein. Sy wienen wol dejingen dy’t de langste partij fan de jûn spilen.

De oare twa spullen wienen binnen de koartste kearen bekeken. Nim it spul
tusken Dicky van der Meer en Jelle Wiersma. Dat wie al út foar’t se goed en wol út ein gienen. Teminsten sa like it wol. Der waard aardich flot strutsen en doe wie it ek heel flot út. Jelle liet wer even sjen dat er de teory fan it spul ta it uterste behearsket. It wie foar de mannen it earste spul dizze kompetysje. It twadde spul woenen se dan ek fuortendaliks mar spylje. Sa waarden de houtsjes op ‘e nij opsetten. No dat gyng folle better. Der kaam in nijsgjirrige stân op it boerd. Healwei it spul like der noch net safolle fan te sizzen. Men seit dan yn de taal fan de dammers: Oan de ein fan de fûke fangt men de fisk. De fanger lústere nei deselde namme as de winner fan it earste spul.

In oar spul dat hiel rap besljochte wie, wie de partij tusken Cor Kooistra en Bauke Bos. Bauke spile mei wyt. Hy seach yn de earste set fan swart al dat it oars wie as dat er wend wie. Bauke wist der net rjocht rie mei en die fuortendaliks al in ferkeardenien. It soe foar Kooistra in makje wurde en nei noch wat spinpoatsjen fan Bauke sei dy: Ik kin no ek wol ophâlde want ik stean twa houtsjes efter. Dêr hie er ek gelyk oan.

Utslaggen: Jan Castelein – Tineke Teigeler 0,5 – 0,5; Dicky vd Meer – Jelle
Wiersma 0 – 1; Bauke Bos – Cor Kooistra 0 – 1; Jelle Wiersma – Dicky vd Meer 1 – 0.