Swart wie dizze jûn better

Swart wie dizze jûn better

Oan de ein fan de damjûn murk de skriuwer op dat by alle partijen swart de winnende kleur wie. Dochs wie dit noch net sa fanselssprekkend. Nim no de partij tusken Bauke Bos en Cor Kooistra. Bauke rekke al ga uien foar en liet de foarsitter bot skrikke. Spitich foar him makke hy letter in foutsje
en doe wûn de foarsitter de partij tsjin de skriuwer. Tineke Teigeler spile har twadde partij tsjin Ype Boelens. Tineke damde, nei eigen sizzen, al better dan de earste partij mar moast dochs wer belies jaan. Heit en soan Castelein spilen harren earste partij tsjin mekoar. Heit Jan wie benaud en soan Kees stuts him de gek oan. Jan seach in mearslach oer de holle en Kees hie hjir wakker wille om en sei neat. Mar letter oerkaam Kees itselde en doe seach Jan it wol. Jan wiisde Kees wol op de rigels fan it spul en doe moast Kees wol slaan. Men mei syn of har tsjinstanner der wol op wize (as it him/har) út komt om dochs noch te slaan en de krekt diene set werom te lûken, mar faaks docht men dit allinne as it yn it foardiel is. No kaam it Jan wol út en wûn er de partij. As treast hat er de kofje mar betelle foar syn soan. De spullen fan Tineke en Jan wiene gau út en sadwaande woene se wol tsjin mekoar omdat se beide wolris in kear in jûn oerslaan. Dit wie fansels gjin probleem en dit waard ek in nuver spul. Beide seagen se mearslach oer de holle. Tineke fergeat in kear trije yn plak fan twa te slaan en dit hie Jan ek net sjoen. Op it momint dat Jan twa foar stie, koe Tineke allinne mar wei jaan en joech Jan de hân. Omstanners sjogge faaks mear dan de dammers sels en sa seach Ype dat Tineke de partij winne kinnen hie troch in pear setten earder in daam te jaan en dan wat houtsjes en sa de winst pakke kinnen hie. Mar ja, sa is it damjen….

Utslaggen: Kees Castelein Jan Castelein 0-1; Bauke Bos – Cor Kooistra 0-1; Tineke Teigeler – Ype Boelens 0-1; Tineke Teigeler – Jan Castelein 0-1